Hier möchte ich ein paar Kurzgeschichten  vorstellen, allerdings in einer "Sprache", die vielleicht nicht jeder versteht, die aber "gepflegt" werden sollte, damit sie nicht ausstirbt!                

 

Moondag is de beste Dag!


He hett en gode Froo, de Helle, de bescheed weet un op'n Kaneel paßt. Lett em nich veel alleen, mookt allens mit, d. h. egentlich annersrüm: He mookt allens mit, wat se vorhett! Se paßt op sien Gesundheit op, to'n Glück: Mennigeen Mannsminsch lett sik bi Eten un Drinken jo gohn, Mannomann, fett un veel un "bi't söbente Glas smeckt dat!"

Nix dor bi Ingvelda; de weet, dat Fleesch nix döggt, Fett von'n Dübel un Wetenmehl nix weert is, Beer opswemmt, Alkohol den Kopp verkielt. Ok bi Fisch vorsichtig! Wo koomt de her, hebbt de villicht to veel Dioxin? Un de "Finkenwarder Schull" is bi ehr ok nich in un mit Speck broodt, nee, mit "naturnaher Margarine" ut'n Öko-Loden . . .

Also Helle hett Glück hatt, leevt un itt gesund un wenig, drinkt Fruchtsaft un Selters, is slank un drohtig. Un nich so lustig as freuher. Man sien Arbeit in't Büro kann he blatschen. Un, jo, lett in'n Sport en beten no. Geiht jo ober ok al op de veertig to . . .

Ober Dingsdag, bi'n Volleyball, dor is he noch gau un stark un hett Konditschoon, jumpt un knallt as man een! Un dat liggt an den Moondag: Denn fohrt Ingvelda nämlich ümmer deenstlich no Bonn un blifft dor öber Nacht. Denk nix Verkehrts!

Helle is denn obends bi uns in't Sporthuus un speelt mit Skoot. Freit sik, wenn he winnt, gnickert, wenn bi'n annern en Speel in de Wicken geiht.

Un hett sienen Spooß, wenn he sik en Buurn-freuhstück to Lief haut, hollt ok mit uns noch mit, de wi uns to't Enn hen ümmer Kantüffelsaloot mit twee Knackwüß bestellt.

Bi't Drinken is he vorsichtiger, is jo ok mit'n Fohrrad dor: Toeerst nimmt he en "Woter", denn twee dree Spezis, un eerst bi Klock negen nimmt he en Beer mit, un noch een un noch een, as dat bi't Koortjen so mit de "Runnen" geiht.

Dat is ok nich wegen den Alkohol dor binnen, seggt Helle, dat is mehr wegen de velen goden "Spurenelemente", jo! Un he seilt denn loot ümmer lustig no Huus . . .

De Moondag, de deit den Helle richtig goot, wi seht dat jo an'n Dingsdag bi'n Volleyball, denn is he in Topform!

Un denn kummt sien Ingvelda an'n loten Obend ümmer trüch von Bonn . . .

Ruut ut de Puuch!



Von Günter Harte

Een Gedicht von Hans Hansen Pal-mus fangt so an: Opstahn/kreit de Hahn, de Klock is acht/vörbi de Nacht . . . Ik denk dorbi an Sünnobend un Sünndag. Üm de Tiet mutt'n an dat oll leidige Opstohn woll denken. Lichtto is dat for mennigenen nich, tiedig ut de Puuch to komen. Un wenn't buten noch so'n beten rusig un in de Feddern noch fein mollig is, wat is dat denn for'n Angang! -

Un wat is mit de Kinner an'n (School-)Alldag? Een kann goot, de anner gor nich recht opstohn. Een hüppt hooch, wascht sik (oder en beten oder ok nich), kummt munter in de Köök; de anner mutt dreemol weckt warrn: fründlich - düütlich - basch! Un dat helpt bi jem nich for'n Penn, wenn du mit welk Tieden mohnst: "Dien Bus fohrt fief vor halbig!" - "Ji dreept joo hüüt op'n Sportplatz!" - "De Schooldüür ward Klock acht sloten!" -

"Dat weer en rechte Last mit unsen Bengel!" vertell mien Fründ Peter. "Man as he noher mit foffthein en Fründin ut de Noberklass' harr, do is he mehr as tiedig opstohn, he müß ehr jo noch afholen!"

Ik lach: "So'n Mäkens hefft doch ok wat Godes!" "So is dat", lach ok Peter, "man du weetst nich, wat se tosomen nu tiedig in de School weern! -

Wenn'n nu verheiroot is oder in so'n moderne "Tweerkist" leevt, denn pennelt sik dat woll in mit dat Opstohn. Meisttiets kann woll de een beter opstohn as de anner, un so kann dat ok en leef un fründlich Hölp warrn, wenn de "Sloopmütz" von den "Ophüpper" heurt: "Dat Woter is al in de Wann!" Oder: "Ik heff al inbött, is warm in de Stuuv!" Oder gor: "Dat Freuhstück is fardig!"

Dat letzt ködert doch op't best; denn Freuhstück is jo nu mol de beste Johrstiet, oder?

Wenn'n denn eerstmol op is, in'n Morgenrock oder wat an'n Disch sitt un den eersten Sluck Koffi nimmt - hmm! - ah! - jo denn . . . Denn bruukt'n nich mit Hansen Palmus to ropen: Opstahn/ kreiht de Hahn; de Klock is acht/ vörbi de Nacht . . .

Un ok nich sien beiden letzten Rehgen so as en "Punktum" to setten: Halla - halla - huuch, rut ut de Puuch!

"Sind Sie 'ne hübsche . . .?"
 

Von Günter Harte

Wo'n sik bi gode Luun un de Lust to helpen so op inlett, dor is dat Enn von weg!

Wi sünd in de Ferien bi'n Swoger in Heilbronn to'n Geburtsdag west (50.), scheune Fier; ik seet lange Tiet mit'n Fründ von em tosomen. Wi hebbt veel klöhnt un vertellt; de Hans mag geern Sport, weet dor ok veel von, un he swwög von Hamborg - "Wunderschöne Stadt!", he weer dor as junge Mann poormol west.

As wi denn Tennis bi'n Wickel kregen, do vertell he, nee, vertroo he mi an, he weer vor veer Johr in Bad Wörishofen bi en Mixed-Turnier mit en smucke Spelerin ut Hamborg tosomenloost worrn, wunnerboor weer dat west! "Das Mixed-Turnier?" freug ik so'n beten schelmsch. "Alles", smuuster he, "alles!"

Na jo, wat magst menen: He freug mi denn, wat ik de Hilda oder Hilde B. villicht kennen dä, he worr mit de geern nochmol "in Kontakt treten".

Un nu sitt ik dormit an: 34 mol funn ik Hilda/Hilde B. in't Telefonbook, de Noom is nich ungeweuhnlich. Ik heff denn anfungen, de Froons antoropen un mienen Vers optoseggen: "Entschuldigung! Sind Sie 'ne hübsche Tennisspielerin, die 1999 in Bad Wörishofen ein Mixed-Turnier mitgespielt hat?"

Oh, wat heff ik dor allens to heuren kregen! "Ja, hübsch bin ich, glaub' ich. Aber ich spiel' nur Doppelkopf!" - "Bad Wörishofen? Sie suchen wohl einen Kurschatten von damals, was?! Un güstern snau mi de 16. Hilde an: "Sie suchen Anschluß, was?!" Do harr ik kenen Viduz mehr. Villicht morgen nochmol, den Hans toleev, mol sehn . . .

Wat op'n Disch kummt . . .
 

Öber dat Eten gifft dat en barg Snäck un Dööntjes, oftins mit so'n plinköögschen Humor. Uns Lüüd hebbt nich blots geern tolangt, man ok wußt: De Minsch bruukt dat. Wegen de Knööv un de Tofredenheit. Kannst dien Arbeit doon un blied (froh) in de Welt kieken. Weetst doch: Eten un Drinken hollt Lief un Seel tohoop!

So mennigeen weet, dat Hunger knippt un piert. "Hunger is en scharp Sweert", heet dat, en anner düütlich Woort is: "Hunger un Noot goht een Gang as Ebb un Floot". Un wenn wi so lichthen seggt: "De Hunger drifft't rin!", so is dat netter to heuren: "Hunger mookt rohe Bohnen seut."

Ik heff as Jung dull lacht, wenn mien Unkel seggen dä: "Noot lehrt beden, un Hunger lehrt Pannkoken eten." Pannkoken, hmm!, de much ik geern . . .

En kookt Ei heff ik domools ok geern eten, un ik heff mi denn höögt, wenn de opwussen Lüüd sik öber Giez un Giezknüppels ünnerhollen dän un mien Modder denn geern sä: "Eten Se, Froo Kempinski, un wenn Se dat ganze halbe Ei opeten!" Mann, en halbes Ei . . . ! -

"Sett di dol, eet wat mit!" kann'n to'n Glück ok hüüt noch heuren, besonners op'n Lannen. Een sall sik nich tieren, sall tolangen. "Eet man düchtig!", seggt de Buur grientjerig, "dat ward di doch for'n Mohltiet rekent!"

Un wenn du nu meenst, dor stunn to veel op'n Disch, denn meent de Buursche (Bauersfrau): "Denn itt d a t man vorweg!" Un natürlich nimmt di keeneen den ollen Snack öbel, den ji jo all woll kennt: "For veel eten bün ik nich; ober en beten wat Godes un denn natürlich satt!"

Mennigeen Huusfroo, mennigeen Modder much freuher nich heuren, wenn'n frogen dä, wat dat den Dag to eten geef; bi uns in Eimsbüttel kunn'n denn oftins heuren: "Swienschiet mit Dill!" Ok mol: "Instampte Mückenbeen!"

Ober in mennigeen Huus hett dat ok heten: "Wat op'n Disch kummt!" Oder: "Wat in'n Pott/ in de Pann is!" Oder ok: "Wat wie bieten köönt!" - As wi köttens bi Fründ Hans inloodt weern un ik frogen dä, wat't geev, sä he: "Afbroken Neinodels un greune Seep!"

Kiek, do heff ik mi dull freit!

Kinner möögt Riemels geern

Von Günter Harte

Ik heff da bi mien Kinner un Schoolkinner un Grootkinner markt: Se möögt Riemels un Riemeln geern. Dat geiht al mit veer-fief Johr los: Das Brot von' n Bäcker - is ganz lecker! - Oder: De lüttje Katt - kriggt ümmer wat.

Se heurt dat geern, se spreekt dat no, freit sik, wenn se wiesen köönt: Ik heff' t behollen!

De ollen hoochdüütschen Versen öber de Deerten nehmt se ok geern op, vonwegen: Was wollen (sollen) wir trinken - sprachen die Finken./Bier - sprach der Stier./Wein - sprach das Schwein./Kaffee - sprach der Affe.

Nee utdacht hett sik en Noberssöhn domools: Cola - sprach Herr Bola (dat weer ok en Nober).

Drolligerwies is dat eerste plattdüütsche Leed, dat een Enkel von sienen Vadder lehrt hett, nich "Lütt Matten, de Haas" oder "An de Eck steiht en Jung mit'n Tüdelband" west, man de drollige Rundleuper (Kanon) "Dat Best is jümmer, sä Jochen Brümmer, sik an sien egen Näs to foten un anner Lüüd in Roh to loten!" Dorbi mutt' n sik an de Näs foten, un dat doot de Kinner denn geern. Heff ik oftins beleevt.

Mit de Sprook spelen, mit Klang un Rhythmus, dat möögt se. En Riemelwoort op Nooms to finnen, op den Noom von en Fründ, en Nober, en Lehrer, dat is ok so' n Jux:

Uwe Kleemann - oller Seemann/Werner Dräger - Schosteenfeger/Birgit Hansen - itt geern Pansen! - Un op den Noom "Kohrs" gifft dat so' n bekanntes Riemelwoort, weetst woll . . . En Jung ut' n Vereen, de dat mit Sport und Düütsch, man nich mit Mathe harr, de hett bi uns in 't Sporthuus mol seggt: Lehrer Riewen - gifft blots Fieven!

Do hett en annern Handball-Jung meent:

Un Lehrer Spieker - is en Slieker!

Jo, se loot dor ok Damp mit af mit de Riemelee. - As dat freuher in de School noch wat mit' n Reetje geev, hett de Schriebersmann Paul Wriede mol opschreben:

Meyer mit den Bessenstehl - haut de Kinner alltoveel - alltoveel is ungesund - Meyer is en Schinnerhund! Na, trüch to' n Spooß: In Hamborg hebbt sik von freuher her en poor Riemels op Nooms hollen, de' n hüüt noch seggt, wenn' t passen deit (oder ok nich): Dat is so'n Saak, seggt Knaak. Un: Mien lebe Kuhlmann, holl du dien Muul man! - Aha, denn holl ik op. Un dorto gifft dat: Dat do man, seggt Lohmann.

Lütte Scheulers 

En putzig Bild weer dat an den enen Twee Schooljungs, Eerstkläßler, liegt half, half huukt se an'n Footweg bi de Kark, hebbt den Ränzel as Ünnerloog op't Gras un mookt Schoolarbeiten. Ganz iebrig sünd se dorbi, schrieft ehr Ulen un Kreihen gau dol.

Den enen kenn ik, Peter; he is en Noberskind, en muntern Rietüm von Jung. No'n Tiet froogt he den annern Buttje: "Ham wir auch noch Mathe auf?" De antert: "Ja, eine Reihe Sechsen und eine Reihe Neunen und das Einmalsechs."

Dat Schriefheft weg, dat Rekenheft rut un swung-swung-swung; denn seggt un schrieft se tosomen: "Sechs-zwölf-achtzehn . . . " As se dormit fardig sünd, Heft in'n Ränzel, hooch, un se hüppt no Huus, wüllt woll bald spelen.

Tjä, wenn dat de Lehrer wüß, wenn dat de Modder wüß! Un wat de woll seggt, wenn se no Huusarbeiten froogt hett un kriggt as Antwoort: "Schon inne Schule gemacht!" Oder: "Mit Hans-Peter das Einmalsechs längst gemacht!" Un wat se in de School, wenn de Lehrer ehr Heften ankickt, woll en "Sternchen" kriegt?

Villicht jo nich; ober dat sehg putzig ut, un plietsch weer dat jo ok. Un "Pisa" hen un her, ik gleuv, de koomt in't Leben trecht, de weet sik to helpen. Un se hebbt al rut: To tweet geiht dat beter as alleen, also: Teamarbeit is goot! Un so'n Foogeree un Opsicht to Huus kann jo lästig warrn . . .

Nu heff ik von Nobersche heurt, de beiden köönt al ganz goot lesen; wenn se nich buten spelen köönt, denn hebbt se al so'n Kinnerheften as "Floh" un "Micky Maus" vor de Näs. Un denn vertell de Modder, Peter kunn ok al mit'n Computer ümgohn, un se un ehr Mann harrn den Söhn al seggt, he droff nich länger ran as en halbe Stünn an'n Dag!

Jo, un de beiden Buttjes harrn ehr köttens vertellt, se harrn dree Beckers un veer Müllers in de School; dat weer doch gediegen, denn de Vadders von de weern gor keen Bäcker oder Müller. Do hett se jem verkloort, de Nomens weern eerst vor vele Johrteihnten oder gor Johrhunnerten fast worrn, un de Ur-ur-ur-Grootvadder von de Beckers weer woll Bäcker west, von de Müllers woll Müller.

"Och so", hebbt se nickkoppt. Un Peter hett noher to sienen Fründ seggt: "Du heißt ja Graf; denn ist dein Ur-ur-ur-Großvater ein Graf gewesen!" - "Ja klar!", hett Hans meent. Un ik meen: De Jungs sünd plietsch; loot jem goot dorch't Leben komen . . . !

Hööglich, mit Kinner
 

Nober Behnk is Lehrer an'n Gesamtschool.

He weet, dat ik geern wat von Schoolkinner heur, so snackt un vertellt wi dor geern mol von. Behnk hett siet dree Johr en Grundschoolklass'.

He lett sien Jungs un Deerns ümmer veel molen, teken un basteln öber dat, wat se in Religion un Düütsch hatt hebbt. So broch he köttens en poor Teeknungen mit: Biller von Engels weern dorbi, na, un de een harr mächtig grote Feut.

"Worüm dat?", freug ik em. "Dat heff ik ok froogt", sä he, "Antwoort: weil der gut auf der Erde landen soll!"

Se harrn ok öber de Arche Noah snackt, de se denn tohuus molen sullen; scheune Biller mit Deerten op weern dorbi! Ok Immen un Wepsen weern mol groot mitmoolt, een Deern harr an'n Bootsrand veel Fische mit Kopp ut't Woter rut tekent.

Un bi een Bild is ünnen üm de Arche rüm willes Woter, boben sitt de Lebe Gott mit en Band in de Hand, dat no de Arche dolgeiht. "Wat is dat denn?", wunner ik mi. Do deit Behnk verwunnert: "Nanu, Herr Nachbar, nicht erkannt? - Die Fernsteuerung natürlich, - hett de Jung mi seggt!"

De Kinner sullen mol wat von Wiehnachten schrieben, Kladde rut, Schrieber rut! Dunn reep en Deern liesen: "Herr Behnk, wie heißt man noch der Kleine von Maria?" -

In'n April hett Behnk en Klassenreis no'n Bungsbarg mookt, wull de Kinner Holsteen wiesen, mit Oostsee un Seen un Anbargs (Hügel) un Buurnland. He weer vorher mol henfohrt, harr in'n Noberdörp en Buurn funnen, de de Kinner geern wat vertellen un wiesen wull. So is dat komen, se hebbt wat von Pleugen un Eggen un Seien heurt, Maschinen un Warktüüg sehn, kunnen wat frogen . . .

No't Obendbroot harr Behnk jem noch en Indioner-Geschicht vorleest, in de de Sünnengott vorkeem. Do dach de Lehrer, he kunn jem nu wat von de "Allmacht Sonne" bibringen, freug, woso dat Woter in't Freuhjohr warm ward, freug, woneem Modde de Blomen henstellt. "Ans Fenster wegen der Sonne, Herr Behnk!" Un denn seggt he, de Buur harr jo nu Hober seit un bald worr dat ganze Feld greun sien, woher? - De Kinner swiegt, still is dat, as so'n Andacht. No'n Tiet meldt sik de plietsche Kuddl: "Ich weiß, von Gülle und Mist!"

Is doch hööglich mit Kinner, nicht?!

15 mol Ecken un Kanten
 

Wenn een arbeiten will un findt keen Stell', denn is dat for em as de Höll'!

Wullt du en kloke Antwoort hebben, droffst du nich dummerhaftig frogen.

En gönnt Botterbroot smeckt beter un is mehr wert as'n ungönnt Karbonood.

"Dat's en kloken Keerl", segg ik ümmer, "de meent datsülbige as ik."

Sä Bolle to'n Parteifründ: "Müssen wi nich egentlich . . ." Do ünnerbreuk em de anner: "Büst du mall? So kott vor de Wohl!"

"Wi mööt gegen dat Gift in de Welt an", nickkopp de Greune, kipp den Kööm dal un soog an sienen Sargnogel.

Wat ward hüüt an'n mehrsten froogt? "Wo wullt du denn noch ringriepen, Eichel?"

Se hebbt unheemlich vele Tricks, man "Doon is'n Ding", snacken nix!

"Mien Broot kann geern for de Welt sien", sä de Keerl, "ik smeer mi de Botter op Käs' un Kassler."

Freuher müß'n singen könen, hüüt mutt'n Bohlen kennen. Würklich?

"Worüm sall ik op Föhr, Fehmarn oder Rügen Ferien moken? Mallorca is ok en Insel", sä de anner.

Sport is gesund? Dor köönt sik welk gesund an steuten! So as B. . . un H. . . un S. . . un . . .

De dat Krüüz hett, de segent sik toeerst, heet dat jo. Ik heff dat ok mennigmol in't Krüüz!

Wenn'n Dosenpand un Maut tosomenleggt, bruukt'n egentlich blots enen Minister!

Wat en Politikus von sik gifft, wat dor woll von öber blifft?!

Hen no'n Flohmarkt!
 

Von Günter Harte

Geihst du ok geern no'n Flohmarkt? En beten kieken, wat dor dusenderlei anboden ward. Von Kinner un Ollern, von Singles un Profis, Soken twüschen Kitsch un Kunst. Allens Meugliche, wat de lütten un groten "Flohmarkters" nich mehr bruukt, dat loswarrn (un en poor Dolers insteken) wüllt. Flohmarkt in'n Gemeendesool, in'n School, in'n afsparrte Stroot, in'n besonner Hall'. In Barmbek un Horn, in Lokstedt, Eppendörp un Eidelstedt. Oder rut ut Hamborg no Reinbek, Pinn'barg, Lün'borg un Gartow . . .

En beten kieken op dat Schurrmurr is doch scheun! Wat de Kinner so loswarrn wüllt: Lütte Smussdeerter, Lego-steens, Billerbeuken, von Playmobil so düt un dat . . . Wat de Ollern nich mehr bruukt: Geschirr, oll Warktüüg un Glöös, Platten un Beuker, en Kinnerkoor, olle Fotos un Teeknungen von "Ik weet nich". Un Profis mit Römer-Glöös, Bunzlau-Keramik, stickte Biller un Gobelins, antiquarische Beuker ut de twintiger Johren . . .

Mannometer, gifft dat dor ümmer to kieken! Keupen wullt du jo nix, egentlich. Man denn kickt di doch wat Besonners an, dat du magst un (villicht) bruken kannst: En ollen Beerhumpen - en Zigarettenschachtel "Miranda's Dream" - en Ketelhoken - en Taschenschach! Villicht geihst du eerst noch vorbi, kummst ober wedder un froogst so lichthen no'n Pries. Nee, so düür ist dat nich, nee, jo, - na, du weetst al . . .

Mien Fründ ut Emden vertell mi, he geiht geern no'n Flohmarkt, keupt ober nix; he verbeter sik denn ober: "Doch, mien Wilhelmine sammelt Keersenholler (Kerzenständer), un wenn ik dor wat seh . . ." Un denn het he togeben, dat he meist jedesmol een sehn un kofft het.

Mien Nobersöhn speelt geern un goot Klavier. Nu euvt he op'n Quetschkommod; dat weer en "Schnäppchen" in Lün'borg, sä he, sowat mutt'n for 49 Euro doch mitnehmen!

Ik heff genoog Beuker, weet nich, woneem ik noch welk henstellen sall, kiek dor op'n Flohmarkt denn leber nich (so richtig) hen. Ober letzt Johr in Dömitz, do full mi en Book op: "Ihr Name war Gesine" (so heet mien Dochter). Dat müß ik hebben. De so 14-jöhrige Jung sä to mi: "Aber das ist noch von vor der Wende." Na liekers . . . Un op den grootoordigen Flohmarkt in Gartow, vertell Hans sien Ulla, de mit uns Skoot speelt harr, do stunn so'n drollig lütt Spoorswien ("4 Euro"). Se tucks un töger rüm, sä to den ollern Verkeuper, se harr bi'n Skoot dull betohlen müßt; do sä he: "Kenn ik! Nehmen Sie's mit!"

 

Wat de Gewohnheit nich deit!

Von Günter Harte

"Gewohnheit is dat halbe Leben" is en ollen Snack. Uns Vorollern hebbt recht behollen; denn dat is jo hüüt noch so mit de Gewohnheit: Du steihst halbig söben op, putzt den Boort, hüppst ünner de Dusch', ittst dien twee Rundstücken to'n Pott Koffi un geihst no'n Tüschi und Tschüüß no Arbeit . . .

No loot ober mol dienen Wecker nich tiedig pingeln, du kannst keen Rundstücken in Roh mehr eten, hest keen Tiet to'n Raseern, villicht is dor ok keen bögelt Hemd mehr . . . Gifft di dat en Stöhnen un Schimpen un Scheesen, allens gegen de scheune Gewohnheit!

Jo, oder du muttst an'n Sünnobend mol gegen de Gewohnheit freuh opstohn, dien Boos will di den Dag mol in de Firmo hebben, oder du kriggst an'n Sünndagmorgen unverwohrens (überraschend) so'n "netten Beseuk", de veel snacken un vertellen will, wenn du grood, as ümmer sünndoogs no'n Freuhstück, no't Squashspelen wullt! Dat is denn beus gegen de Gewohnheit, un du markst dat mol wedder an't egen Lief: Gewohnheit is dat halbe Leben! Tominnst!! En anner oll Woort heet: Gewohnheit is de twete Natur!

Natürlich hebbt uns Lüüd ok spoßige Wöör wiedergeben. Von't Bettenmoken heet dat to'n Bispill: Morgens is dat en Gewohnheit un obends en Stück Arbeit: Un von den Bäcker ward vertellt: Gewohnheit is allens, Muuschen, do feeg he mit de katt den heten Oben af. Un dull bekannt is noch düt: Wat de Gewohnheit nich deit, sä de Snieder, do harr he en Stück von sien egen Dook / Büx stohlen!

Mien Sportfründ Peter harr so'n drollige Gewohnheit mit dat Opstohn morgens, hett he mi mol vertellt: Wenn de Lüüd in de Wohnung öber em morgens in de Boodstuuv "togangen weern", hüpp he ut de Koje, fung ok mit sien Morgengeschäften an. Denn keek he röber no'n Parkplatz; weer Nobersche ehr Wogen denn nich mehr dor, denn weer Tiet, se suus nämlich ümmer kott no söben los.

Man eenmol hett em dat den begrismuult: Enen Moondag weer boben meern in de Nacht een in de Boodstuuv dull togangen west un Nobersche harr ehr Auto - worüm ok ümmer - enerwegens ünnen an de Stroot stohnloten. Peter sehg keen Auto, ruckizucki un los un af! Mark ünnen: Dree Stünnen to freuh! Schiet, argerlich, nich? Ober wat de Gewohnheit nich deit . . .

Villicht is't beter so . . . !

Von Günter Harte

Hinnerk is mien jünger Nober, an de foftig. He keem vor fiefuntwintig Johr ut Dithmarschen no Hamborg, trock mit' n Fründ in' n 2½ -Stuben-Wohnung. No dree Johr, hett he mi vertellt, kregen de beiden sik wegen de halbe Stuuv in de Wull; de Fründ wull dor en Deern rinhebben, en nee "Liebe". Hinnerk wull dat nich, un no'n Striet trock he dor ut.

"Villicht is't beter so!", hett Hinnerk meent un mi vertellt, un do heff ik sienen lebenskloken Snack dat eerste Mol von em heurt.

Wi sünd in densülben Sportvereen, un ok dor kummt Hinnerk denn un wenn mit sien "Philosophie" vor Dag. So, as uns 1. Football-Mannschaft nicht opstegen weer: "Villicht is't beter so!" hett he seggt, "dat ward anners veel to düür!" Un en annermol, as he bi de Tennis-Vereensmeisterschaft nich in't Finale komen is: "Villicht is't beter so", sä he an de Thek noher, "denn is keeneen afgünstig, un ik kann locker wiederspelen." - Hinnerk hett keen Abitur mookt, is no de teihnte Klass' afgohn, hett op Slosser lehrt un is denn op de Fachhoochschool gohn un Ingenieur worrn. "Villicht is't beter so", meen Hinnerk mol. "Egentlich wull ik Lehrer warrn; ober domools harrn se mi woll gor nich instellt, de Lehrers hebbt lang teuben müßt. Man Ingenieure hebbt se noch bruukt. Hüüt is't jo eher annersrüm."

Drolligerwies singt uns Ingenieur geern, un as he sik hier richtig to Huus feuhlen dä, wull he in'n Chor gohn. Ober: Männerchor oder Karkenchor?

He hett den Karkenchor wählt un meent: "Villicht is't beter so, dor singt jo ok Froonslüüd mit." Un dor hett he nu dull recht hatt; denn de Sopranistin Elke is sien Bruut worrn . . 

Hinnerk speelt, so as ik, in't Sporthuus geern mol en Skoot. As wi letzten Freedag ornlich enen döscht harrn un bi Klock olben rüm den Dübel sien Gesangbook (Karten) ut de Hand leggt harrn, sä Hinnerk as Eerst tschüüß, keem ober no fief Minuten wedder rin, sien Auto sprüng nich an. Wat hett he woll seggt? Richtig: "Villicht is't beter so; ik heff heurt, de Polente is an de Gärtnerstroot bi to blitzen!"

De "arme" Afkoot


Dat is gediegen: Wi sünd doch froh, wenn uns en Afkoot (Advokat, Rechtsanwalt) an de Siet steiht, wenn wie mit'n mulmige Rechtssook to doon hebbt: Bi'n Arvschop, bi Stüürgeschichten, bi'n Utenannergohn, bi'n Auto-Arger, bi Striet mit . . . wat weet ik. Un von de "Strafjustiz" will ik hier gor nich snacken.

Ober wat se freuher von de Afkoten hollen hebbt, dor is dat Enn von weg! Von uns Vorollern gifft dat hupenwies Snäck un Dööntjes, dor koomt de Afkoten gor nich goot bi weg. Du kannst in olle un nee plattdüütsche Wöörbeuker kieken, öberall kriegt se ehr Fett weg!

Den Afkoot, so mutt'n gleuben, gung dat sünnerlich üm de Moneten. So heet dat: Dat wüllt wi woll kriegen, sä de Afkoot, do meen he dat Geld. - Oder: Dat Geld mutt'n von de Lüüd nehmen, sä de Afkoot, von de Bäum kann'n dat nich schütteln. - Or gor so: Dat Gefeuhl no hett de Mann Recht, sä de Afkoot, do harr he en Goldstück in de Hand drückt kregen. - In dat 1996 in'n Wachholtz-Verlag nee opleggte "Mecklenburgisches Wörterbuch" gifft dat dree Spalten öber den "Afkat"; ünner Punkt A steiht: "Besonders bekannt ist seine Beschlagenheit und Redegewandtheit"; un denn koomt putzige Soken: "De Fru kann räden as'n Afkat" un "Min Jung sall Afkat warden; sörre hei ut de School is, hett hei noch kein wohres Wuurt spraken" un so wieder . . .

Richard Wossidlo (1859-1939) is Johr üm Johr dorch Mecklenborg trocken un hett Lüüd befroogt; em verdankt wi vele "Volksüberlieferungen", ok dat o. n. Wöörbook, dat he tosomen mit Hermann Teuchert mookt hett. Wossidlo hett Rodels, Riemels, Leder, Snurren . . . vertellt kregen, opschreben un wiedergeben; öber Buurn un Seelüüd von freuher weet wi blots dorch em veel.

To "Avkat" hier en Dööntje von do: Twee Lüüd kamen eens bie eenen Avkaten. De Kläger - dee hett Recht hatt - bringt em'n Hamel un de Beklagte'n Ossen. Annern Dag kickt de Avkat eens in'n Stall. Dor seggt he: "Recht hest du, Hamel; oewer de Oss drückt di dal."

In't "Holsteinisches Idiotikon" von 1800 steiht: "Afkatenkneep: listige Wendungen, Pfiffe", un kloke Lüüd hebbt en Striet beter ünner sik utmookt; "Da sölt de Afkaaten nix vun hebben." - Man mien Anwalt sall "wat hebben"! He hoolt wiß mehr rut, as ik dat kunn in den Rechtsstriet gegen - - (nee, ik segg dat nich)!

                                                                                     

 

 

Kostenlose Homepage erstellen bei Beepworld
Verantwortlich für den Inhalt dieser Seite ist ausschließlich der
Autor dieser Homepage, kontaktierbar über dieses Formular

Datenschutzerklärung
Eigene Webseite von Beepworld
 
Verantwortlich für den Inhalt dieser Seite ist ausschließlich der
Autor dieser Homepage, kontaktierbar über dieses Formular!